झापाली सर्जक

"लघुकथा/ अवसर"

एक बिहानै लुगासुगा लगाएर चिटिक्क परि बाहिर जान निस्किएको छोरालाइ राम रतन झाले हकार्‍यो "कहाँ जान लागिस रे बबुवा, यति बिहानमै ?"

"मधेसिको नाका बन्द गर्ने आन्दोलमा बापु"-छोरो राम आषिसले छोट्करिमा उत्तर फर्कायो ।

"हँ ! यो नाका बन्द गर्ने योजना मधेसिको हो कि बिदेशिको हो बबुवा ? अनि नाकाबन्दी चैं कसलाइ गरेको नि ?"- छोरालाइ फेरि प्रश्न थप्यो राम रतनले ।

"नेपालीहरुलाइ बापु"- छोराले न हिचकिचाइ उत्तर दियो ।

"नेपालीहरुलाइ ?"- राम रतनले छोराको भनाइ दोहोर्‍यायो र फेरि प्रश्न थप्यो-"बबुवा तिमिहरुको नाकाबन्दीले सिंहदरवारमा बस्ने शासकहरुलाइमात्र अप्ठ्यारोमा पारेको छ कि हामिजस्तालाई याद गरेको छस ? अनि तँ चैं नेपाली हैनस र ! नेपालिलाइ नाकाबन्दी गरेको ठान्दै छस ?"-बाबुले अझै छोडेन ।

"हामिलाइ यो देशले कहिले नेपाली मान्यो र बापु ?"- छोराले पनि प्रश्नै तेर्श्यायो बाबू तिर ।

"तैले चैं कहिले आफुलाइ नेपाली ठानिस नि अनि नेपाली हुन के चैं गरिस र ?"-बाबू उसै गरि दोहोरियो ।

"खस,पहाडियाहरुले के गरेका छन र हामिले पनि गर्नै पर्ने ?"- छोरो उसैगरी जरखरियो ।

"उनिहरुले त आफु अघि लागेर सिंगो नेपाल देश बनाए ? "- बाबुले जस्तालाइ तस्तै उत्तर दियो

"बाबुका उत्तर एकछिनसम्म छोरो तिलमिलायो अनि सोध्यो-"अब हामिले चैं के गर्नु पर्‍यो त ?"

"अहिले त्यही देश जबरजस्ती अंगिकृत नागरिकता दिलाइएकाहरुको षडयन्त्रको सिकार भएर फुटको संघारमा पुगेकोछ । अब तँ अघि लाग र षड्यन्त्रबाट देश जोगा अनि देशलाइ एक ढिक्का राख त, तँलाइ नेपाली हैनस भन्ने कसले हिम्मत गर्दो रहेछ ?"-राम रतनले छोरालाइ सम्झायो र थप्यो-" अझ हिम्मत गरिस भनें त १८१६ अघिको हाम्रो देशको भूभाग समेत पुन: जोडेर राष्ट्रीय बिभुती बन्न पाउँने सिङगै अवसर पनि तैँले पाएको छ्स छोरा ।"

♥ जीवन दहाल

गौरादह-१२,झापा

प्रदिप चापागाईंका ११ मुक्तक

मैले सोचे भन्दा धेरै दिलवाली हुनुपर्छ। तिम्रो घर अब मेरो . सशुराली हुनुपर्छ। काली होश या गोरी सम्झेर सधै भरी, भेना भनेर बोलाउने एउटी शाली हुनुपर्छ।

चारैतीर फुल फुलेको बसन्तको याम थीयो। रस चुस्न वरिपरी भमराको लाम थीयो। बोलाउदा नसुने झै गरी हासेर गैइन, उनको दिल भित्र पक्कै मेरो नाम थीयो।

जडिया हरुको कुनै भर हुदैन। एक निश्चित सुत्ने घर हुदैन। जहा जहा भेटो ती खाइहालो, न दुख न सुख कुनै कहर हुदैन।

प्रदिप चापागाँई मेरो नाउ। झापा फुलबारीमा छ गाउ। बस्छौ भने आउ है सोल्तिनी, तिम्रो लागी दिलमा छ ठाउ।

किन किन मलाइ तिम्रै हुन मन लाग्छ। दुःख पर्दा तिमी सँगै रुन मन लाग्छ। तिम्रै कोमल अँगालोमा सँधै भरी बाधिएर, शिर देखी पाँउ सम्ब छुन मन लाग्छ।

आजभोली जीबन हाक्न सक्ने भएको छु। दुनीया संग लडेर बाच्न सक्ने भएको छु। झुकेर नी झुक्दिन लुकेर कतै भाग्दीन, देशको माटो संग रगत साट्न सक्ने भएको छु ।

तिमिलाइ धेरै मन पराउछु| र त आफ्नो भन्ऩ डराउछु। केछ कुन्ऩी तिम्रो त्यो रुपमा, मत जैले तिम्रै यादमा हराउछु|

नजीक आउदा वर सर्छौ सर्दिनौ बुझ्नु छ। तिम्रो दिल भित्र खुसी भर्छौ भर्दिनौ बुझ्नु छ। जीन्दगी नै बन्धकी राखेर माया गरेको छु, आज साचो माया गर्छौ गर्दिनौ बुझ्नु छ|

चोट दिदै मुटुमा पलपल रुवाएर गयौ। झुटा माया प्रेमका बाचाहरु खुवाएर गयौ। जुनी जुनी भर सम्म माया गर्छु भन्थेउ, दोबाटोमा छाडी थोरै आँशु चुवाएर गयौ।

मुक्तक

मनमा यादका ज्वारभाटा उठाएर जान्छ ।
धढ्कनको अन्तर भित्र दुखाएर जान्छ ।
बर्षौं देखि गरिएको सर्वेक्षणले यो देखायो ।
चार्ड-पर्वले परदेशीलाई रुवाएर जान्छ ।